kaiksanthiakaiksipnia

Νέο blog....!!!!!!!!!!!!

2006-09-09T15:20:00.000-07:00

Aπό σήμερα ξεκινούν οι εγγραφές στο νέο μου blog....ένα blog πολύ ξεχωριστό και ιδιαίτερο, πράγμα που θα καταλάβετε εύκολα.

Σας προσκαλώ στην καινούρια παρέα για πολύ γέλιο και ατελείωτους σχολιασμούς.

Find out the secret behind it...visit:

WWW.KWLOXWRI.WORDPRESS.COM

Προσωπικά...

2006-09-08T14:44:00.000-07:00

Προσωπικά δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά
μονάχα βήματα θιγμένα ερωτικά,
που μ' αναγκάζουνε να φεύγω βιαστικά

Προσωπικά δε θέλω τίποτα μαζί σου λογικά
μου πάει ο ήχος της φωνής σου τραγικά
και δεν αλλάζω το κορμί σου με την άψογη ζωή σου
τελικά

Προσωπικά εγώ τρελαίνομαι,
το παραμύθι σου και να 'μαι και να φαίνομαι
Προσωπικά δεν έχω αίσθηση
αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση
προσωπικά

Προσωπικά, τυχαίνει βράδια με τραγούδια λαϊκά
ντυμένη κι άδεια κι αφημένη γενικά
να μεταφράζω τη σκηνή δραματικά

Προσωπικά, εμένα ο χρόνος μου γυρίζει κυκλικά
κι αλλάζει ο τόνος μου στο τέλος ειδικά
γι' αυτό να ξέρεις κι επιμένω, κι ας μου το 'χεις ξεγραμμένο
οριστικά.

Αφιερωμένο...κάπου που δεν θα 'πρεπε.
Για όλα αυτά που νιώθω και δεν θα 'πρεπε...

13 αποφθέγματα ζωής- Gabriel Garcia Marquez

2006-08-28T05:37:00.000-07:00

1. Σ'αγαπώ, όχι για το ποιός είσαι, αλλά για το ποιός είμαι εγώ όταν είμαι δίπλα σου.

2. Κανένας δεν αξίζει τα δάκρυά σου, κι αυτός που τα αξίζει δεν θα σε κάνει να κλάψεις.

3. Επειδή κάποιος δε σε αγαπά όπως θα ευχόσουν, δε σημαίνει πως δεν αγαπιέσαι με όλο του το είναι.

4. Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που κρατάει το χέρι σου και αγγίζει την καρδιά σου.

5. Ο χειρότερος τρόπος για να σου λείψει κάποιος, είναι να κάθεσαι δίπλα του ξέροντας ότι ποτέ δεν θα τον αποκτήσεις.

6. Ποτέ μη σταματάς να χαμογελάς, ακόμα κι όταν είσαι λυπημένος, κάποιος ίσως ερωτευτεί αυτό σου το χαμόγελο.

7. Ίσως είσαι απλά ένα άτομο σ'αυτό τον κόσμο, όμως για κάποιον, είσαι όλος ο κόσμος.

8. Μην ξοδεύεις χρόνο με κάποιον που δεν ενδιαφέρεται να τον ξοδέψει μαζί σου.

9. Ίσως ο Θεός να θέλει να γνωρίσεις πολλά λάθος άτομα πριν γνωρίσεις το σωστό, ώστε όταν αυτό συμβεί, να είσαι ευγνώμων.

10. Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη.

11. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, οπότε πρέπει να συνεχίσεις να εμπιστεύεσαι, απλά να είσαι.

12. Γίνε καλύτερος άνθρωπος και να είσαι σίγουρος για το ποιός είσαι πριν γνωρίσεις κάποιον, ελπίζοντας ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει ποιος είσαι.

13. Μην προσπαθείς τόσο σκληρά, τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν δεν τα περιμένεις.

Αυτό το δώρο ζωής του Μάρκες το αφιερώνω στο φίλο Diki για τις δύσκολες ώρες που περνάει....

Flawless...

2006-08-26T15:21:00.000-07:00

Τί ταινία κι αυτή που είδα σήμερα... η πιο αξιαγάπητη drag queen που έχω δει ποτέ μου ήταν σ'αυτή την ταινία. Άξια το έχει το Οσκαρ ο Sheimour ή κάπως έτσι. Το φοβερό για μένα είναι να αντιλαμβάνομαι συχνά πως μια καλή ταινία με αφυπνίζει, με ξυπνάει και με κάνει να συνειδητοποιώ τα σημαντικά πράγματα στη ζωή, αυτά που ξεχνάμε μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας.
Γιατί να χρειαζόμαστε μια ταινία για να νιώσουμε, να κλάψουμε και να γελάσουμε; Γιατί δε δίνουμε νόημα στη ζωή μας νιώθωντας την κάθε στιγμή της, κάνοντας τα πράγματα που πραγματικά θέλουμε, ΖΩΝΤΑΣ και όχι απλά επιβιώνοντας;

Κανείς ποτέ δεν μου δίνει μια ικανοποιητική απάντηση, ούτε καν ο εαυτός μου. Αν μαθαίναμε να εκτιμάμε τα απλά πράγματα στη ζωή, αν δεν εξαρτώμασταν από αντικείμενα, λεφτά και τέτοιες μαλακίες, θα βλέπαμε ότι το να είσαι ευτυχισμένος μπορεί να είναι το απλούστερο πράγμα, το πιο φυσικό. Αν ξεφεύγαμε από τις χιλιάδες απαιτήσεις τις καθημερινότητας.... αν μπορούσαμε να αποδεσμευτούμε απο τα κοινωνικά standards που μας υπαγορεύουν μέχρι και πώς να αισθανόμαστε...αν μπορούσαμε να λέμε πραγματικά αυτό που αισθανόμαστε, αυτό που θέλουμε, όλα θα ήταν πιο απλά, πιο εύκολα, πιο αληθινά.

Γιατί μερικές φορές, ένα απλό, ειλικρινές βλέμα ή άγγιγμα μας δίνει πιο πολλά από οποιαδήποτε φιοριτούρα, πιο πολλά από όλα τα δώρα του κόσμου. Αλλά δυστυχώς ξεχάσαμε να χρησιμοποιούμε τις πέντε αισθήσεις που τόσο απλόχερα μας δώθηκαν, αλλά τόσο εύκολα απαξιώνουμε.
Δεν αγγίζουμε πραγματικά πλέον ο ένας τον άλλο, νομίζουμε ότι κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε πραγματικά.
Μυρίζουμε τη σάρκα μόνο όταν έχει άρωμα πάνω της, χάνοντας έτσι το δώρο της φυσικής οσμής.
Πάψαμε να ακούμε το θρόισμα του αέρα, τον ήχο της θάλασσας, πάψαμε να ακούμε τους γύρω μας και κυρίως πάψαμε να ακούμε τους εαυτούς μας. Κλειδώνουμε την εσωτερική φωνή μας μέσα σε τοίχους εγωισμού και δεν την ακούμε ούτε καν όταν φωνάζει.

Στην καταπληκτική ταινία Collateral, υπάρχει μια φράση που συνοψίζει τη σημερινή κοινωνία...'βλέπεις ανθρώπους γύρω σου να πέφτει ο ένας πάνω στον άλλο. Οι άνθρωποι στερούνται τόσο πολύ το ανθρώπινο άγγιγμα που πέφτουν πάνω σε ξένους μήπως και νιώσουν την ανθρώπινη επαφή, έστω και για μια στιγμή.' Κάπως έτσι το είπε ο ταξιτζής, και νομίζω τα σχόλια είναι περιττά.

Γιατί σπαταλιόμαστε έτσι;;; Τί νομίζουμε ότι θα κερδίσουμε ζώντας αποξενωμένοι πίσω από μεγάλα σπίτια, φοβισμένοι μέσα σε στιλάτα κοστούμια, περιτρυγιρισμένοι από ανθρώπους για τους οποίους δεν ξέρουμε τίποτε πραγματικά;

Οφείλουμε στον εαυτό μας μια συγνώμη που τον κρίνουμε και τον καταδικάζουμε. Οφείλουμε να ανοιχτούμε στους γύρω μας, να αφεθούμε χωρίς δισταγμό, χωρίς επιφυλακτικότητα, να τους αγγαλιάσουμε και να τους πούμε μια καλή κουβέντα, γιατί αυτό μόνο χρειάζονται, μια καλή κουβέντα απ'την καρδιά μας.
Οφείλουμε να σταματήσουμε να φοβόμαστε να ζήσουμε, να νιώσουμε, να πονέσουμε και να κλάψουμε μπροστά στους άλλους.
Οφείλουμε να αγαπήσουμε όσο πιο βαθειά και δυνατά μπορούμε...ξανά και ξανά και ξανά.

Ας αγκαλιάσουμε επιτέλους τα ελαττώματά μας...'κανείς δεν είναι τέλεια'!!!

Περί ηλιθιότητας...

2006-08-24T02:56:00.000-07:00

Το πριν και το μετά....

Όταν αδυνατίζεις το μετά φαίνεται θαυμάσιο.
Όταν πας κομμωτήριο, το μετά είναι συνήθως καλύτερο.
Όταν περνάς από μια φάση ανίας στον έρωτα, τον τρελό κι απόλυτο, το μετά είναι εμφανώς πιο ζωντανό, πιο όμορφο, πιο συναρπαστικό.
Όταν μετακομίζεις από μια γκαρσονιέρα ανήλια σε ένα τριάρι στην Καλαμαριά, το μετά είναι κλάσεις καλύτερο.

Όταν μέσα σε λίγες ώρες βλέπεις το σπίτι σου περικυκλωμένο από λάβα φωτιάς, το δάσος γύρω του κατακαμμένο, το χώμα κάρβουνο, και την παραλία από κάτω μαύρη, το μετά σίγουρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ. Είναι χειρότερο, είναι μαύρο χάλι, κλάμα και ψυχοπλάκωμα μέχρι τα βάθη της καρδιάς σου.

Το καινούριο εξοχικό μας σώθηκε σαν από θαύμα...τα πάντα γύρω του είναι διαλυμμένα, κατεστραμένα, άψυχα. Το μέρος σχεδόν δεν το αναγνωρίζεις. Το υπέροχο δάσος δεν θα μας ξαναδροσίσει για τα επόμενα 20-30-50 χρόνια.
Είναι κρίμα κι άδικο. Που εμείς οι άνθρωποι είμαστε ΖΩΑ και δεν μπορούμε να μετριάσουμε τον άκρατο εγωισμό και τη φιλοδοξία μας για να διατηρήσουμε ένα σημαντικό πνεύμονα ζωής, μια ομορφιά της φύσης, ένα τοπίο ειδυλλιακό...
Είμαστε ΖΩΑ με λεφτά, θέλουμε κι άλλα σπίτια, μεγαλύτερη αυλή, τεράστια πισίνα. Θέλουμε να βγαίνουμε από το υπέροχο εξοχικό μας και να πατάμε απ'ευθείας στην άμμο, να έχουμε ιδιωτική παραλία ώστε να μπορούμε άνετα να τη μολύνουμε με το δηλητήριο της μισαλλοδοξίας, και κυρίως το δηλητήριο της ηλιθιότητας.

Γιατί Θεέ μου, υπάρχουν τόσοι πραγματικά ηλίθιοι άνθρωποι γύρω μου; Δε μιλάω υπεροπτικά, αλλά πραγματικά με περιτριγυρίζουν χαζοί, ηλίθιοι ανθρωπάκοι με μια ηλιθιότητα που καταντά επικίνδυνη. Οι ηλίθιοι είναι πλέον καθεστώς, είναι παντού, μας εξουσιάζουν, μας διατάζουν, μας καίνε τα σπίτια και τα δάση και συνήθως το παίζουν καλοί. Και ξανά, δε μιλάω για τις ηλίθιες κοπελίτσες, τους νεαρούς μαλάκες κλπ. Μιλάω γι'αυτούς που από την τόση μαλάκινση και ηλιθιότητα, νομίζουν πως είναι πάνω απ'όλους, με δικαίωμα να κάνουν ότι θέλουν.

Μακάριος ο αδαής
μακάριος ο αφελής
μακάριος ο μη έχων
αλλά πραγματικά μακάριος είναι ο έχων συνείδηση, ο κοινωνικά ηθικός και ο φιλάνθρωπος. Αυτό είναι το αντίδοτο της ηλιθιοκρατίας και αυτό μας ξεχωρίζει από τους φίλους μας τα ΖΩΑ!!!!

Η Κυρία του Κυρίου

2006-08-10T17:24:00.000-07:00

O τέλειος άντρας…. Πώς τον φαντάζεστε όλες εσείς εκεί έξω;
Είναι σέξυ σαν τον Johny Depp, κούκλος σαν τον Brad, ευαίσθητος και γλυκός σαν το νεαρό αγόρι που μένει δίπλα σας και τον λιγουρεύεστε εδώ και καιρό;
Μήπως αυτός ο τέλειος άντρας είναι στην πραγματικότητα μια τέλεια γυναίκα, εξπέρ στα προκαταρκτικά, με τα πιο τέλεια χείλη που έχετε δει;
Πώς αλήθεια κατηγοριοποιούνται οι άντρες; Μήπως εντάσσονται στις δύο κατηγορίες που κάποιοι ανόητοι άντρες δημιούργησαν για τις γυναίκες με τους όρους ‘γαμήσιμες΄ & ‘μη γαμήσιμες’;

Έχει επικρατήσει να θέλουμε τον άντρα τέλειο, γυμνασμένο, αρρενωπό, με βλέμμα που σε καθηλώνει. Ε λοιπόν, αυτός ο άντρας είναι σαν μια φτηνή ταινία πορνό… τελειώνεις μαζί της, αλλά δεν αντέχεις να την ξαναδείς.
Ο άντρας για μένα, είναι αυτός που βγάζει προς τα έξω ένα κομμάτι του εαυτού μου, που με απελευθερώνει, που με κάνει, κοιτώντας τον, να ξέρω τί θέλω και πώς το θέλω καλύτερα από οτιδήποτε άλλο.
Ο άντρας που εγώ θέλω δεν μιλάει πολύ, δεν έχει αναστολές, είναι μέσα του παιδί και του αρέσει, αλλά είναι περισσότερο άντρας απ’όσο αναγνωρίζει.
Ο άντρας που εγώ θέλω με βγάζει έξω από τα νερά μου, μπορεί με ένα βλέμμα να με πάει σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ, με κάνει να βλέπω τα πράγματα γύρω μου αλλιώς, μου δίνει έμπνευση, ξυπνάει όλες τις προσωπικότητες μέσα μου.

Κάνει έρωτα όπως αναπνέει, αγγίζει τη σάρκα με όλες του τις αισθήσεις και δεν χρειάζεται κανένα sex toy, κανένα αξεσουάρ, τίποτα περιττό. Σάρκα στη σάρκα, ανάσα στην ανάσα, βλέμμα στο βλέμμα. Μπορεί να μου φέρει οργασμό μόνο κοιτώντας με, μπορεί να με αποπλανήσει χωρίς να με ακουμπά, μπορεί να με τελειώσει μόνο με ένα άγγιγμα.

Ο άντρας που θέλω δεν είναι κούκλος, δεν φοράει Armani, δεν έχει χτισμένους κοιλιακούς και δεν με ξαπλώνει σε σατέν σεντόνια….. ίσως έχει κάτι απ’όλα αυτά, αλλά είναι πολλά παραπάνω. Με προκαλεί μόνο με την παρουσία του, είναι η κινούμενη φαντασίωσή μου, δεν έχει φραγμούς, ούτε ταμπού, ούτε ανακυκλώνεται στα γελοία πρέπει της κοινωνίας, της παρέας, του κόσμου. Είναι ελεύθερος μέσα του, δεν εξαρτάται από κανέναν, παρά μόνο από τον εαυτό του, δεν φοβάται να κλάψει γιατί είναι αληθινός και δεν φοβάται να αγαπήσει, γιατί προτιμά τον πόνο της αγάπης και της απόρριψης, από το τίποτα της εγωιστικής καλοπέρασης που όλοι προτιμούν. Δεν έχει χάσει ακόμα το σεβασμό του στη ζωή και στους γύρω του, και δεν αφήνει τα λάθη να τον γκρεμίσουν, γιατί μαθαίνει από αυτά.

Ο σωστός άντρας, φίλες μου, θα έχει δίπλα του μια σωστή γυναίκα, μια κυρία. Γι’ αυτό μη νομίζετε ότι αυτά που ζητάω είναι τόσο υπερβολικά, ή ανύπαρκτα, ή εγωιστικά. Ας κοιτάξουμε καλά γύρω μας κι ας επανεξετάσουμε τα πρότυπα του άντρα που μας περιστοιχίζουν, μας δεσμεύουν, μας επιβάλλονται. Οι πραγματικοί άντρες δεν εξαφανίστηκαν, πιστεύω πως είναι παντού γύρω μας, αρκεί εμείς να τους δούμε, να τους δώσουμε μια ευκαιρία, να αφήσουμε την πράξη, τη σιωπή, το άγγιγμα να τους αποκαλύψει και όχι τα ρούχα, το υφάκι και τα περιττά, μεγάλα λόγια.

Και πάνω απ’όλα, ας αφήσουμε στην άκρη όλα αυτά που μας χαλάνε, που μας πνίγουν και μας στοιχειώνουν, κι ας είμαστε επιτέλους Κυρίες με την πραγματική έννοια της λέξης. Αυτό και μόνο θα φέρει όλους τους κατάλληλους άντρες στη ζωή μας… στο κρεβάτι μας!!!

Θα ζήσω για να έχω να θυμάμαι..

2006-07-18T16:13:00.000-07:00

Moυ λείπουν....
Όλοι οι μεγάλοι έρωτες της ζωής μου, λείπουν και μου λείπουν. Μου λείπει η θύμηση της αγάπης μου γι'αυτούς, του έρωτα που κάλυπτε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μου, του παράλληλου, δικού μου σύμπαντος που δημιουργούσα μόνο για να στεγάσω όλες τις μορφές που αυτοί οι έρωτες έπαιρναν, να τους κλειδώσω εκεί ανέγγιχτους, φωτογραφικά αποτυπωμένους μέσα μου ώστε ο χρόνος να μην τους αλλοιώσει...

Τώρα κινούμαι, ζω και αναπνέω σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, αυτό της ανάμνησης. Οι θύμισές μου είναι το πολυτιμότερο φυλαχτό που χάρισα στον εαυτό μου, η μεγάλη μου ανταμοιβή, το σπίτι μου και η φυλακή μου. Στη ζωή μου δεν έμαθα να ονειροπολώ, μόνο να θυμάμαι, να αναπολώ όλες τις μικρές και μεγάλες στιγμές που σφράγισαν τη ζωή μου, της έδωσαν χρώμα και άρωμα, γεύση και οσμή. Σε αυτές με θυμάμαι από μικρή να καταφεύγω σε στιγμές δύσκολες, χαρούμενες, γλυκόπικρες ή φοβισμένες.
Κι όμως, κλείνοντας τα 21, οι αναμνήσεις μου, πιο ζωντανές και βιμπράτες από ποτέ, μου προκαλούν πόνο και θλίψη, γιατί θέλω να τις εμπλουτίσω και δεν μπορώ. Κι έτσι βρίσκομαι ξαπλωμένη, με το κινητό στο χέρι, έτοιμη να καλέσω τα 3 πιο ποθητά νούμερα στη ζωή μου και να πω 'μου έλειψες τόσο πολύ, η φωνή σου, το βλέμα σου, το χαμόγελό σου, ήθελα απλά να το ξέρεις, σε σκέφτομαι, και θυμάμαι τα πάντα, θυμάμαι όλα όσα περάσαμε μαζί, όλες τις μικρές στιγμές που σε κοίταζα και έκλαιγα από ευτυχία μέσα μου, ξέροντας πως η στιγμή αυτή θα χαραχθεί πάνω μου αιώνια..'
Αλλά ποτέ δεν τους το είπα. Αχ πόσα πολλά δεν έχω πει στη ζωή μου... Άραγε τί θα άλλαζε αν όλοι οι μεγάλοι έρωτές μου ήξεραν πόσο μεγάλοι ήταν για μένα; Τί θα έλεγαν ξέροντας πως κάτι με κρατάει πάντα δεμένη μ'αυτούς, έτσι ώστε σα το δολοφόνο να ξαναγυρίζω στα μέρη του έρωτά μου;
Αν το καλοσκεφτείς, δεν αποζητώ τίποτα παραπάνω από την ανθρώπινη επαφή, το ειλικρινές άγγιγμα, το βαθύ βλέμμα. Οι περισσότεροι γύρω μου δεν με βλέπουν πραγματικά, ίσως απλά με κοιτάνε. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μου με τέτοια άνεση που καταντά παρανοϊκό. Κι αυτή η παράνοια είναι που με ξαναφέρνει κοντά στις αναμνήσεις μου.
Κάποτε οι αναμνήσεις αυτές διανθίζονται από περισσότερες λεπτομέρειες, τους προσθέτω αγγίγματα, λέξεις, φιλιά, μόνο για να νιώσω τη στιγμή να ζωντανεύει μέσα μου, ώστε να νιώσω κι εγώ ζωντανή. Η υπνοβασία για μένα είναι κάτι που συμβαίνει όταν είμαι ξύπνια και όχι όταν κοιμάμαι. Στις ήσυχες ώρες του ύπνου μου βρίσκω τις απαντήσεις σε όλες μου τις ερωτήσεις, συναντώ τους εραστές που με έπλασαν και βλέπω το τέλος της κάθε ιστορίας με τρόπο που αλλιώς δεν μπορώ να δω.
Είναι στον ξύπνιο μου όμως που νιώθω συχνά υπνωτισμένη, σα να μη μπορώ να συνέλθω και ακόμα να κοιμάμαι.
Ίσως φαντάζει σουρεαλιστικό, αλλά η ζωή που πάντα ονειρευόμουν και ποθούσα είναι η ζωή που ζω ανάμεσα σε δυο μαξιλάρια, πότε κοιμισμένη, πότε κάνοντας έρωτα, πότε κλαίγοντας και πότε περιμένοντας το αύριο να έρθει χωρίς όμως πραγματική προσμονή. Κυρίως όμως, η ονειρεμένη ζωή μου αποτελείται από κομμάτια αναμνήσεων τόσο εκλεκτά τοποθετημένων που σχεδόν δημιουργούν μια νέα, δική τους πραγματικότητα.

Θέλω να ξαναερωτευτώ τρελά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, να ζήσω για να έχω να θυμάμαι, να βάλω πολλά ακόμα κομμάτια στο πάζλ της ζωής μου και ίσως, μετά από πολλά χρόνια, ως σοφή γριά να έχω κάτι ενδιαφέρον για να διηγούμαι...για να μη νιώθω πως η ζωή μου κύλησε και με προσπέρασε.
Θα ζήσω για να έχω να θυμάμαι...

2006-07-11T13:03:00.000-07:00

SLOW DANCE
Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα-πάρκ?
ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα?
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας?
Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα?
Καλύτερα να χαλαρώσεις. Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα?
Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι?» Ακούς την απάντηση?
Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου?
Καλύτερα χαλάρωσε. Μην χορεύεις τόσο γρήγορα. Η ζωή είναι μικρή.
Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στην βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του?
Έχασες επαφή? Αφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες τον χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»
Καλύτερα χαλάρωσε. Μην χορεύεις τόσο γρήγορα . Η ζωή είναι μικρή Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τη μισή χαρά της διαδρομής. Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες......
Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Γι' αυτό χαλάρωσε.
Ακου την μουσική πριν τελειώσει το τραγούδι.

Αυτό το ποίημα λέγεται ότι γράφτηκε από ένα μικρό κοριτσάκι, βαριά άρρωστο από καρκίνο, μέσα σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Λέει ότι ήθελε πριν πεθάνει να στείλει ένα μήνυμα σε όλους αυτούς που αντέχουν να το δεχτούν. Το ποίημα μου στάλθηκε μέσω mail και πιθανώς ποτέ δεν θα μάθω αν αληθεύει 100%. Δεν αξίζει όμως, έστω και σαν δείγμα γραφής να διαβαστεί; Νομίζω ναι.
Για όλους εμάς που τρέχουμε σαν τρελοί, πάντα για να προλάβουμε κάτι..
Για εμάς που είμαστε γρήγορες γκόμενες και νομίζουμε πως το απολαμβάνουμε...
Για όλους εσάς που τρώτε γρήγορα, πηδάτε γρήγορα, σκέφτεστε γρήγορα, ζείτε γρήγορα. Την αξία της διαδρομής την ξεχάσαμε, όπως και την αξία, την ηδονή του να ερωτεύεσαι αργά, να αφήνεσαι αργά, να οδηγείς αργά, να κοιτάζεις αργά, αλλά πραγματικά να κοιτάζεις.
Για όσους έζησαν το απόλυτο, και τώρα μπορούν να μας διδάξουν για τη μαγεία του ταξιδιού...
Για εμένα και για όσους από εσάς συνεχίζετε να απολαμβάνετε έναν αργό χορό...

2006-07-11T12:52:00.000-07:00

Μερικές φορές εύχομαι να μπορούσα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσω αυτά που νιώθω... εύχομαι να είχα τη δυνατότητα (ή και τη θέληση) να μοιραστώ με τους άλλους αυτά που βαθειά και πραγματικά σκέφτομαι - όχι τις μαλακίες που λέμε όλοι καθημερινά- γιατί έχω την αίσθηση πως όλοι μας μοιραζόμαστε ίδιες σκέψεις, φοβίες, αγωνίες, πόθους, χωρίς όμως να αφήνουμε τους γύρω μας να το δουν. Και η σκέψη μου μεταφέρεται σε κάποιους ανθρώπους δυνατούς, σε αυτούς που ξεπερνούν τα όρια, που δεν βάζουν στη ζωή τους διαχωριστικά, που βλέπουν την ουσία των πραγμάτων και όχι το περιτύλιγμα. Τους θαυμάζω όλους αυτούς, ιδιαίτερα όταν μπορώ να τους γνωρίσω και καλύτερα, να πάρω κι εγώ λίγο απ'το φως τους... κι ας γίνω κι εγώ ετερόφωτη.

Χειμωνιάτικες ευχές..

2006-07-06T14:27:00.000-07:00

Καλοκαίρι. Γαμημένη εποχή. Τη μισώ και την αγαπώ ταυτόχρονα. Ο Ιούνιος, εκτός από μήνας των γενεθλίων μου, είναι και ο χειρότερός μου μήνας απ'όλη τη χρονιά.... εκτός προγράμματος, εκτός όρεξης, εκτός φίλων, μέσα σε τόση ζέστη που τρελλαίνομαι. Τους λέω ότι λατρεύω το χειμώνα, με λένε τρελή, μελαγχολική κλπ κλπ. Τους λέω πως ο χειμώνας έχει αρετές αξιολάτρευτες με το κρύο του, τα υπέροχα παλτό, τις ζεστές σοκολάτες στις καφετέριες με τζάκι, τις πανεπιστημιακές παρέες σε πλήρη έξαρση, χωρίς ενοχλητικά έντομα, χωρίς αυτή τη θανατηφόρα ζέστη, χωρίς τη βαρεμάρα και την ατέλειωτη ραστώνη του καλοκαιριού....
Με λένε ξανθιά και ηλίθια, μου λένε πως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τα καλοκαιρινά μπάνια, τα ανοιχτά club, τις διακοπές σε νησιά!!!
Οκ, ό,τι πείτε. Μπορείτε όμως να με αφήσετε ήσυχη στη χειμερινή μου κατάθλιψη; (που δεν είναι καθόλου κατάθλιψη γιατί το χειμώνα περνάω τέλεια) Μπορείτε να με αφήσετε να πηγαίνω εκδρομές σε καταφύγια, σε γραφικά χωριουδάκια, σε βουνά και σε ποτάμια, να απολαμβάνω τη χειμωνιάτικη Ευρώπη με τα όλα της, να πίνω ζεστό, Κυριακάτικο καφέ στο σαλόνι μου, διαβάζοντας εφημερίδα και βλέποντας το γλυκό, κρύο χειμωνιάτικο ουρανό;
Μου επιτρέπετε να ζήσω τη ζωή μου έξω από τα γαμημένα στερεότυπά σας που μου φέρνουν αηδία;
Εύχομαι ο κόσμος να ήταν λίγο πιο ανοιχτόμυαλος, να σκεφτόταν έξω από τα καθιερωμένα, να ξέφευγε απ'τα κλισέ που μας πάνε πίσω.
Εύχομαι ο κόσμος να μην έβλεπε το ξανθό των μαλλιών μου, το πράσινο των ματιών μου και τα πλούσια χείλη μου βγάζοντας ηλίθια συμπεράσματα, αλλά να έβλεπαν και λίγο πιο πέρα. (Αυτά που λέω δεν αφορούν τους φίλους μου, που ξέρουν ποια είμαι, δεν αφορούν τις φάσεις αυτοσαρκασμού μου και δεν αφορούν όλους αυτούς που ψάχνουν και ψάχνονται. ) Είμαι ξανθιά, αλλά αποφοίτησα με 19, μπήκα στο τμήμα Οργάνωσης κ Διοίκησης Επιχειρήσεων του Παν. Μακεδονίας με σειρά 16 στους 250, έχω γράψει άπειρα άρθρα που είτε δημοσιεύτηκαν είτε απλά ακούστηκαν, ξέρω άπταιστα Αγγλικά, πολύ καλά Ισπανικά και λίγα Γαλλικά και τέλος πάντων πέρα από το βιογραφικό και το ενστικτο του ψώνιου που με διακατέχει, εύχομαι οι άνθρωποι να καταλάβουν πως το βιβλίο δεν το κρίνεις από το εξώφυλλο, αλλά από το εσωτερικό του.
Τέλος, εύχομαι να έρθει γρήγορα ο χειμώνας....

Στα ήρεμα βράδια

2006-07-05T06:58:00.000-07:00

Σήμερα, μετά από ένα πολύ άσχημο βράδυ που με βρήκε να στριφογυρίζω στο μεγάλο, δερμάτινο(!!) κρεβάτι μου, κάνοντας άσχημες σκέψεις, αποφάσισα να γράψω για φοβίες, τις ανθρώπινες φοβίες που όλους μας κατακλύζουν όταν είμαστε μόνοι, όταν πέφτουμε για ύπνο, όταν βλέπουμε μία ταινία που αγγίζει μια κρυφή, ευαίσθητη χορδή μας.
Χθες βράδυ λοιπόν, αγκαλιά με το μαξιλάρι μου, σκεφτόμουν τους δικούς μου φόβους, που δεν είναι και λίγοι. Ακροφοβία, φόβος του θανάτου, φόβος της αποτυχίας, φόβος της κοινωνικής απόρριψης, φόβος της ανακάλυψης πτυχών του εαυτού μου ξένων προς εμένα, φόβος της ερωτικής δέσμευσης, φόβος της μοναξιάς και τόσοι άλλοι φόβοι...
Γενικότερα, είμαι άνθρωπος που σε πολλούς τομείς έχει πολύ αυτοπεποίθηση. Αντιμετωπίζω τα πράγματα με έναν δικό μου τρόπο, άλλοτε τρελό και επιφανειακό, άλλοτε πιο σοβαρό. Πάντα όμως σκέφτομαι τους φόβους μου, αυτούς που με γυρίζουν ένα βήμα πίσω, που με κάνουν να νιώθω αδύναμη. Έχω όμως την αίσθηση ότι στο σημερινό σκατένιο κόσμο που ζούμε, όλοι έχουμε πλήθος φοβιών που μας κρατάνε ξύπνιους τα βράδια. Κι αυτούς τους φόβους είναι σημαντικό να μάθουμε να τους βλέπουμε κατάματα, να τους αντικρύζουμε και να τους αντιμετωπίζουμε. Με ψυχραιμία, μέρα με τη μέρα, μία φοβία τη φορά. Κι αν μπορούμε να έχουμε και κανένα φίλο δίπλα μας να του λέμε τον πόνο μας, τα βράδια μας θα είναι πιο ήρεμα.

Αφιερώνω το κείμενο αυτό στον φίλο μου το Νίκο, ευχόμενη να ξεπεράσει κάθε του φόβο, να αγκαλιάσει δυνατά τη γυναίκα του και σύντομα να φάμε και κουφέτα!! Keep walking man, i'm always here!! Φιλιά!

nice blogs

2006-07-04T07:32:00.000-07:00

Ψάχνοντας blogs all around the world τον τελευταίο καιρό, ανακάλυψα εκπληκτικά πράγματα. Θεωρώ πραγματικά ότι κάποιοι άνθρωποι προσφέρουν πολλά μοιραζόμενοι στιγμές, σκέψεις, προβληματισμούς με όλους αυτούς που θέλουν να διαβάσουν.
Κατάφερα λοιπόν, τριγυρνώντας από ημερολόγιο σε ημερολόγιο να μπω για λίγο στις ζωές ανθρώπων από τη Σιγκαπούρη, την Αγγλία, τη Βραζιλία, το L.A.... Κι αυτό είναι κέρδος για μένα.
Αφήστε το αποτύπωμά σας παιδιά...ακόμα και ηλεκτρονικά..

Πάντα θα γυρίζω..

2006-07-04T05:09:00.000-07:00

ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΙΖΩ

Πάντα γυρίζω εκεί προς τα χαράματα
της όμορφης αγάπης μας. Μην τύχη,
φοβάμαι, το μοιραίο να συντύχη
και φύγουν για τ’ αγύριστα περάματα.

Θαρρώ ζωή της δίνω ανακαλώντας
τα πρωτινά φεγγοβολήματά της,
το ανόθευτο μεθύσι μας κοντά της
τα δώρα της περίσσια σπαταλώντας.

Κι’ αναζητώ το βλέμμα σου γεμάτο
μιαν αφοσίωση αστέρευτη, σαν έννοια,
σαν έλξη νάταν όλο μαγνητένια,
τόσο όμορφο ήταν, τόσο ήταν γεμάτο.

Αχ! ο κρυφός καημός που μου κρατάει
τη σκέψη σκλαβωμένη στο πρωτάνθι,
ενώ γύρα μας περισσεύουν τάνθη
που αμέριμνα η αγάπη μας σκορπάει.

Αυτό το υπέροχο ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη θυμήθηκα σήμερα που σκεφτόμουν τις επιστροφές της ζωής μου. Όσοι με ξέρουν κι απ'την καλή κι απ'την ανάποδη, μάλλον ξέρουν πως σαν το δολοφόνο που πάντα γυρνά στον τόπο του εγκλήματος, έτσι κι εγώ έχω τη μόνιμη ανωμαλία να γυρνάω στα μέρη και στα πρόσωπα που με σημάδεψαν. Πάντα γυρνάω εκεί, είτε νοητά είτε με τη φυσική παρουσία μου, μόνο και μόνο για να ξαναθυμηθώ, να νιώσω όπως τότε, να αναπολήσω και να ξαναερωτευτώ όπως παλιά. Η ιδιαίτερη προτίμησή μου είναι να γυρίζω στην παιδική μου ηλικία - ίσως γιατί δεν έχω ξεφύγει τελείως από αυτήν- να τριγυρνώ στα μέρη που περπάτησα μικρή, να βλέπω με τον τρόπο που έβλεπα μικρή, γιατί αυτό με συνδέει με εμένα, με κάνει να νιώθω αληθινή και ζωντανή.
Οι αναμνήσεις μου είναι η ζωή μου... γι'αυτό και πάντα γυρίζω!

Και τώρα τί κάνουμε;

2006-07-03T16:18:00.000-07:00

χμμμμ...τώρα που ξεπέρασα το εμπόδιο του πρώτου κειμένου, ήρθε η ώρα για να βγάλω τα εσώψυχά μου, κοινώς να μπουρδολογήσω.
Ας πούμε ότι μπορώ να εκμυστηρευτώ τα πράγματα που γράφω στο μεγάλο μυστικό μου τετράδιο και που σαφώς κανένας δεν έχει δει ως τώρα...
Ας πούμε επίσης ότι έχω ένα ψείγμα γραφικής δεινότητας, από αυτή που εξασκούσα στο σχολείο αλλά τείνω να εγκαταλείψω.
Μετά από αυτές τις υποθέσεις, και εκφράζοντας την ταπεινή μου συγνώμη στη Sarah Jessica Parker για την όποια χρήση (αντιγραφή) στοιχείων της ηρωίδας της Κάρι από το Sex and the City, θα εκφράσω δημόσια (λέμε τώρα, μεταξύ μας είμαστε) κάποια ερωτήματά μου και απορίες μου.

ΕΡΩΤΗΜΑ 1ο
Πώς θα γίνει να ισορροπήσω τη γαμημένη διπλή (δίδυμη) φύση μου που δεν με αφήνει να ηρεμήσω εδώ και 21 περίπου χρόνια; Έχοντας δύο τελείως αντίθετους και αλληλοσφαζόμενους εαυτούς, σίγουρα δεν πλήττω, αλλά δεν θα έλεγα ότι διαθέτω και τη μεγαλύτερη αυτογνωσία του κόσμου. Το party animal μέσα μου με το over the top στιλ ζωής παλεύει μονίμως τον διακαή πόθο μου για πειθαρχία και προγραμματισμό, κάτι που ζηλεύω πολύ αλλά δεν μπορώ να καταφέρω.

ΕΡΩΤΗΜΑ 2ο
Τί μπορείνα πονάει πιο πολύ από το να αντικρύζεις καθημερινά τον έναν από τους δύο εαυτούς σου στο πρόσωπο κάποιου άλλου, τέλεια προσδιορισμένο. Να βλέπεις σε ζωντανή απόδειξη ακριβώς αυτά που θα ήθελες να είσαι αλλά δεν μπορείς να έχεις, και να τρελλαίνεσαι τόσο πολύ που να μην αντέχεις ούτε στη θέα του πιθανού αλλά ανέφικτου. Για να το κάνω πιο λιανά, υπάρχουν 2 πρόσωπα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που αντιπροσωπεύουν σε τεράστιο βαθμό τις 2 πλευρές του εαυτού μου που εγώ έχω λειψές. Ε λποιπόν τρελλαίνομαι από ζήλια κάθε φορά που τους βλέπω. Τόση αρμονία, τόση τελειότητα στο μισό του εαυτού μου...εγώ είμαι ανάστα ο Κύριος, δεν ξέρω ποτέ τί θέλω, δεν μπορώ να τα βρω με τον εαυτό μου, και αναγκάζομαι να βλέπω και όλα αυτά που θέλω σε άλλους χωρίς να τα έχω. Μπορεί να φαντάζει αστείο ή και ηλίθιο αλλά για μένα είναι ζήτημα ουσιαστικό να τα βρώ με τον εαυτό μου...
γαμώτο...και τώρα τί κάνουμε; λίγη βοήθεια;

για αρχή ένα ανέκδοτο...

2006-06-28T06:35:00.000-07:00

Απευθύνοντας θερμό χαιρετισμό σε φίλους και γνωστούς που έκαναν το λάθος να επισκευθούν αυτό το blog, ξεκινάω με κάτι all time favorite....ένα ανεκδοτάκι!

Τί κάνουν τρεις ξανθιές σε ένα οδοντιατρείο;
'Σπάνε πλάκα!'

Τί λένε οι τρεις ξανθιές στον οδοντίατρο;
'Helloooo, δεν χρειάζεται να μου κάνεις καθαρισμό, σκουπίζω και μόνη μου το lip gloss!!

Τα υπόλοιπα προσεχώς...