O τέλειος άντρας…. Πώς τον φαντάζεστε όλες εσείς εκεί έξω;
Είναι σέξυ σαν τον Johny Depp, κούκλος σαν τον Brad, ευαίσθητος και γλυκός σαν το νεαρό αγόρι που μένει δίπλα σας και τον λιγουρεύεστε εδώ και καιρό;
Μήπως αυτός ο τέλειος άντρας είναι στην πραγματικότητα μια τέλεια γυναίκα, εξπέρ στα προκαταρκτικά, με τα πιο τέλεια χείλη που έχετε δει;
Πώς αλήθεια κατηγοριοποιούνται οι άντρες; Μήπως εντάσσονται στις δύο κατηγορίες που κάποιοι ανόητοι άντρες δημιούργησαν για τις γυναίκες με τους όρους ‘γαμήσιμες΄ & ‘μη γαμήσιμες’;
Έχει επικρατήσει να θέλουμε τον άντρα τέλειο, γυμνασμένο, αρρενωπό, με βλέμμα που σε καθηλώνει. Ε λοιπόν, αυτός ο άντρας είναι σαν μια φτηνή ταινία πορνό… τελειώνεις μαζί της, αλλά δεν αντέχεις να την ξαναδείς.
Ο άντρας για μένα, είναι αυτός που βγάζει προς τα έξω ένα κομμάτι του εαυτού μου, που με απελευθερώνει, που με κάνει, κοιτώντας τον, να ξέρω τί θέλω και πώς το θέλω καλύτερα από οτιδήποτε άλλο.
Ο άντρας που εγώ θέλω δεν μιλάει πολύ, δεν έχει αναστολές, είναι μέσα του παιδί και του αρέσει, αλλά είναι περισσότερο άντρας απ’όσο αναγνωρίζει.
Ο άντρας που εγώ θέλω με βγάζει έξω από τα νερά μου, μπορεί με ένα βλέμμα να με πάει σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ, με κάνει να βλέπω τα πράγματα γύρω μου αλλιώς, μου δίνει έμπνευση, ξυπνάει όλες τις προσωπικότητες μέσα μου.
Κάνει έρωτα όπως αναπνέει, αγγίζει τη σάρκα με όλες του τις αισθήσεις και δεν χρειάζεται κανένα sex toy, κανένα αξεσουάρ, τίποτα περιττό. Σάρκα στη σάρκα, ανάσα στην ανάσα, βλέμμα στο βλέμμα. Μπορεί να μου φέρει οργασμό μόνο κοιτώντας με, μπορεί να με αποπλανήσει χωρίς να με ακουμπά, μπορεί να με τελειώσει μόνο με ένα άγγιγμα.
Ο άντρας που θέλω δεν είναι κούκλος, δεν φοράει Armani, δεν έχει χτισμένους κοιλιακούς και δεν με ξαπλώνει σε σατέν σεντόνια….. ίσως έχει κάτι απ’όλα αυτά, αλλά είναι πολλά παραπάνω. Με προκαλεί μόνο με την παρουσία του, είναι η κινούμενη φαντασίωσή μου, δεν έχει φραγμούς, ούτε ταμπού, ούτε ανακυκλώνεται στα γελοία πρέπει της κοινωνίας, της παρέας, του κόσμου. Είναι ελεύθερος μέσα του, δεν εξαρτάται από κανέναν, παρά μόνο από τον εαυτό του, δεν φοβάται να κλάψει γιατί είναι αληθινός και δεν φοβάται να αγαπήσει, γιατί προτιμά τον πόνο της αγάπης και της απόρριψης, από το τίποτα της εγωιστικής καλοπέρασης που όλοι προτιμούν. Δεν έχει χάσει ακόμα το σεβασμό του στη ζωή και στους γύρω του, και δεν αφήνει τα λάθη να τον γκρεμίσουν, γιατί μαθαίνει από αυτά.
Ο σωστός άντρας, φίλες μου, θα έχει δίπλα του μια σωστή γυναίκα, μια κυρία. Γι’ αυτό μη νομίζετε ότι αυτά που ζητάω είναι τόσο υπερβολικά, ή ανύπαρκτα, ή εγωιστικά. Ας κοιτάξουμε καλά γύρω μας κι ας επανεξετάσουμε τα πρότυπα του άντρα που μας περιστοιχίζουν, μας δεσμεύουν, μας επιβάλλονται. Οι πραγματικοί άντρες δεν εξαφανίστηκαν, πιστεύω πως είναι παντού γύρω μας, αρκεί εμείς να τους δούμε, να τους δώσουμε μια ευκαιρία, να αφήσουμε την πράξη, τη σιωπή, το άγγιγμα να τους αποκαλύψει και όχι τα ρούχα, το υφάκι και τα περιττά, μεγάλα λόγια.
Και πάνω απ’όλα, ας αφήσουμε στην άκρη όλα αυτά που μας χαλάνε, που μας πνίγουν και μας στοιχειώνουν, κι ας είμαστε επιτέλους Κυρίες με την πραγματική έννοια της λέξης. Αυτό και μόνο θα φέρει όλους τους κατάλληλους άντρες στη ζωή μας… στο κρεβάτι μας!!!
